جلوه نور
|
نویسندگان
جلوه
آرشیو من
دی ۸٦
شهریور ۸٤
اردیبهشت ۸٤
فروردین ۸٤
شنبه ٢٩ دی ،۱۳۸٦
ظهر عاشورا
السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین (ع)
السلام علی الحسین
و علی علی ابن الحسین
و علی اولاد الحسین
و علی اخ الحسین اباالفضل العباس
و علی اصحاب الحسین
سهشنبه ٢٩ شهریور ،۱۳۸٤
آقا جون چشمات قشنگه به خدا مثل چشماي علي مرتضي
ديونم كرده قدو بالاي تو بوي زهراء ميده سرتا پاي تو
خاك پات قبله گه نماز ماست ولي مهر اين نماز از كربلاست
دست توظلمت و از پا ميندازه منو ياد دست سقا ميندازه
شنيدم چشای تو ديدنیه بوسه از روی لبات چيدنی ه
کاش ميشد نوکر نوکرات بشم عاشق ديوونه ای برات بشم
یکشنبه ۱ خرداد ،۱۳۸٤
اولين قدم همراه با اعتماد به نفس کامل
پنجشنبه ٢٥ فروردین ،۱۳۸٤
اتل متل يه جانباز
اتل متل يه بابا اتل متل يه دختر اون عاشق بابا بود يه روز آفتابي بابا تنها گذاشتش عازم جبههها شد دخترو جا گذاشتش چه روزاي سختي بود اون روزاي جدايي چه سالهاي بدي بود ايام بي بابايي چه لحظهي سختي بود اون لحظهي رفتنش ولي بدتر از اون بود لحظهي برگشتنش هنوز يادش نرفته نشون به اون نشونه اون که خودش رفته بود آوردنش به خونه زهرا به او سلام کرد بابا فقط نگاش کرد اداي احترام کرد بابا فقط نگاش کرد خاک کفش بابا را سرمهي تو چشاش کرد بابا جونو بغل زد بابا فقط نگاش کرد | زهرا براش زبون ريخت اتل متل يه بابا يه مرد بي ادعا براش دل ميسوزونن تمامي بچهها زهرا به فکر باباست بابا تو فکر زهرا گاهي به فکر ديروز گاهي به فکر فردا يه روز ميگفت که خيلي براش آرزو داره ولي حالا دخترش زيرش، لگن ميذاره يه روز ميگفت: دوست دارم عروسيتو ببينم ولي حالا دخترش ميگه به پات ميشينم ميگفت: برات بهترين عروسي رو ميگيرم ولي حالا ميشنوه تا خوب نشي نميرم وقت غذا که ميشه سرنگ را بر ميداره يک زردهي تخم مرغ توي سرنگ ميذاره گوشهي لپ بابا سرنگ رو ميفشاره براي اشک چشمش هي بهونه مياره غضه نخوره بابا جون اشکم مال پيازه بابا با چشماش ميگه: خدا برات بسازه | هر شب وقتي بابا رو " حافظ" رو بر ميداره راه گلوش ميگيره قسم ميدهد حافظو " خواجه! " بابام نَميره دو چشمشو ميبنده خدا خدا ميکنه با آهي از ته دل حافظو وا ميکنه فال و شاهد و فال و به يک نظر ميبينه نميخونه، چرا که هر شب جواب همينه اون شب که از خستگي گرسنه خوابيده بود نيمه شب، چه خوابِ قشنگي رو ديده بود تو خواب ديدش تو يک باغ تو يک باغ پر از گل پر از گل و شقايق ميون رودي بزرگ نشسته بود تو قايق يه خرده اون طرفتر ميان دشت و صحرا جايي از اينجا بهتر… بابا سوار اسبه مگه ميشه محاله… بابا به آسمون رفت تا پشت يک در رسيد... مرحوم بهزاد سپهر |
[ خانه| آرشيو | پست الكترونيك ]